Büyük Günahlar İsyan

yorumsuz
638 views

İSYAN

Hucurât suresi 7. ayette geçen isyan kökünden türeyen kelimeler Kuranda 30 küsur ayette yeralır. Bunların 20 kü­suru fiil halinde kullanımdır. Bu demektir ki, isyan, varlık ve oluşta bir aktivitedir…

İsyan edene âsî denir.

Din literatüründe günah anlamında daha çok ma’sıyet kelimesi kullanılır ki isyan anlamında ve aynı kökten mimli bir masdardır. Ma’sıyet kelimesi, Mücâdile suresi 8 ve 9. ayetlerde “Resul e isyan etmek, karşı çıkmak” ifadesi içinde iki yerde geçiyor.

İsyan kelimesi, Râgıb’m da beyan ettiği gibi, değnek-so- pa anlamındaki asa kelimesiyle aynı köke sahiptir. Ve is­yan, bir şeyi asa ile engellemek anlamındadır. Daha sonra bu, geçirdiği değişim ve gelişimle, her türlü karşı çık­ma anlamında kullanılmıştır.

Kur’an, insanın insana isyanından söz etmez. Yani bu noktada nötr bir tavır takınmıştır. Ancak, Mümtehine 12. ayette geçen “mâruf konusunda isyan etmemek” ifadesine bakarak münker konusunda isyanın cevazına hükmedilebi­lir.

Allah’a ve resullere isyansa, tıpkı küfür ve fısk gibi, Al­lah’ın sevmediği bir bozukluktur. (Hucurât, 7)

Büyük Günahlar İsyan

İsyan konusunun ilginç noktalarından biri, belki de bi­rincisi şudur: Kur’an hem insanın (Adem’in), hem de Şeyta­nın Allah’a ilk ters düşmelerini isyan olarak nitelendiriyor: “Ve Adem rabbine isyan etti.” (Taha, 121) Ve; “Şu bir gerçek ki, Şeytan. Rahman olan Allah’a karşı âsi olmuştur.” (Mer­yem, 44)

Demek olur ki, oluşun sadece negatif kutbunda de­ğil, pozitif kutbunda da, yaratıcı ve hür benliğin kıvıl­cımını, isyan tutuşturuyor. Kur an, bu isyanın ilk kez Al­lah’a karşı sergilendiğini ve bunun (yani Adem’in isyanının) bağışlandığını söyleyerek (bk. Bakara, 37; Taha, 122) isyanı tanımaktan değil sürdürmekten ve ilahlaştırmaktan kaçma­nın gereğine dikkat çekiyor.

Adem’in zellesi ve sonra bağışlanması, yaratıcı hür benli­ği elde etmede isyanın gerekliliğini; Şeytan ın inadı ise, isya­nı ilahlaştırmanın tahribini anlatmaktadır.

Demek oluyor ki, isyanın mutlak negativite ölçüsüAllah’a ve Resullere karşı çıkıştır. Ve bu karşı çıkış insamn sonsuzluk yolunu tıkayıp varoluşunu zehirler, (bk. Nisa, 14, 42; Hûd, 59; Haakka, 10; Cin, 23)

Negatif isyanın en tipik temsilcileri, nebileri katletmekle lanete uğrayan Yahudilerdir. (bk. Bakara, 61; Âli İmran, 112; Mâide, 78)

Yahudilerin isyanlarında Allah’ı öfkelendiren bir başka unsur daha vardır: Onlar, isyanı da namertçe sergilerler, is­yanda da riyakârlık ederler. “Dinledik, isyan ettik” derler. Dinlememek şeklindeki isyanın mert tavrına mukabil bunla- rınki tiksindirici bir namertliktir. Allah’ı öfkelendiren bir na­mertliktir bu… (bk. Bakara, 93; Nisa, 46)

Sosyal Medyada Paylaş Facebook Twitter Google+

Etiketler:
Eklenme Tarihi: 3 Nisan 2013

Facebook Yorumları

Konu hakkında yorumunuzu yazın